Για να πω την αλήθεια,δεν είχα καμία απολύτως ιδέα για το τι να γράψω για την Κυριακή.Οσο και να θες να σκεφτείς κάτι,αν δεν μπορείς,δεν θα μπορέσεις.Η λύση αυτού;Σταμάτα να προσπαθείς να το σκέφτεσαι.Η έμπνευση έρχεται κρυφά,όταν εσύ δεν την περιμένεις και σε εκπλήσει αφάνταστα!Σταμάτησα να σκέφτομαι για το τι θα γράψω και έτσι απλώς,μου ήρθε μια ιδέα.
Αν διαβάσατε το προηγούμενο update,τότε γνωρίζετε ότι προσπαθούσα να γεμίσω τον δίσκο με παιχνίδια για να παίξω.Βασικά,όχι για να παίξω,απλώς ήθελα να δω πολλά παιχνίδια εγκατεστημένα ταυτόχρονα,έτσι,για το personal achievement!Μην ανυσηχείτε,δεν θα παρασυρθώ πάλι με το Far Cry 2,θα μιλήσω για κάτι άλλο.Σε μία προσπάθεια να γεμίσω μερικά gb στον σκληρό,κατέβασα(μέσω Steam πάντα) το Amnesia,the Dark Descent.Μάλιστα,θυμάμαι χαρακτηριστηκά σε μία συνομιλία μου με τον Defex που του είπα "...εγκατέστησα και το Amnesia αλλά δεν πρόκειται να το ξαναπαίξω".Μόλις σταμάτησα να μιλάω,ένα *κλικ* ακούστηκε απο μέσα μου."Ωχ...".Αυτό ήταν.Μόλις τελείωσε η πρόταση,ήξερα πως μόλις είπα ψέματα.Αμέσως,μία περίεργη αίσθηση με διακατέβαλε.Ηθέλα να ξαναπαίξω το Amnesia:The Dark Descent.
Αν διαβάσατε το review μας,τότε ξέρετε τα δεινά που πέρασα με αυτό το παιχνίδι.Στα πρόθυρα καρδιακής ανακοπής έφτασα!Κυριολεκτικά!Το λογικό θα ήταν να μην ξαναγγίξω το παιχνίδι αυτό ούτε με 1 εκατομύριο ευρώ!Κι όμως,κάτι με καλούσε πίσω...Κάτι βαθιά μέσα μου ήθελε να ιδρώσω,να τρομοκρατηθώ,να πανικοβληθώ και να περάσω έναν γολγοθά...ξανά!Το αίσθημα αυτό κατάφερα να το ελέγξω για λίγες μέρες.Αλλά να που,βαριεστημένος σε ένα Σαββατιάτικο βράδυ,κάνω διπλό κλίκ στο παράθυρο του παιχνιδιού και κάθομαι και παίζω...
Replayability:εγώ προσωπικά το χωρίζω σε 3 κατηγορίες.
Στην πρώτη κατηγορία,έχουμε τα παιχνίδια τα οποία μας συγκίνησαν,μας μετέφεραν μία τρομερή ιστορία και μας έκαναν να βιώσουμε αισθήματα πρωτόγνωρα.Στην κατηγορία αυτή ανήκει και το Amnesia.Απ'το πρώτο κιόλας λεπτό καταλαβαίνεις πως,αν και τρόμαξες με άλλα παιχνίδια,εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά.Σε άλλα παιχνίδια το στοιχείο του τρόμου απλώς περιοριζόταν στο φτηνό στυλ του Doom 3(Μπου!Εδώ είμαι!Πυροβόλα με τώρα!) ή ήταν πολύ υποβαθμισμένο(όπως,δυστυχώς,στο κατά τα άλλα εξαιρετικό FEAR 2).Εδώ είσαι απροστάτευτος,ένας απλός άνθρωπος αντιμέτωπος με μία κατάρα η οποία σε κυνηγά.Ο τρόμος βρίσκεται παντού,ακόμα και όταν έχεις αποδείξει ότι δεν βρίσκεται κανείς μέσα στο δωμάτιο,γυρνάς το κεφάλι σου απορημένα και έντρομος ανακαλύπτεις ότι κάποιος παίζει μία μελαγχολική μελωδία στο πιάνο που βρίσκεται στον διάδρομο που μόλις πέρασες...
Τέτοια παιχνίδια τα παίζει κανείς γιατί είχαν κάτι να σου πουν.Και σε αυτό,τα καταφέρνουν περίφημα.Αλλά δεν αρκείσαι στην μία φορά.Θέλεις να τα ξαναπαίξεις κι άλλες φορές.Σου άρεσαν τα αισθήματα που σου μετέδωσαν και θέλεις να το κάνουν ξανά γιατί κανένας άλλος δεν μπορεί...
Αλλα παιχνίδια,όπως(κυριότερα τα RPGs και τα Strategies) προσφέρουν την δυνατότητα στον παίκτη να αναλάβει διαφορετικούς χαρακτήρες ή τους προσφέρει επιλογές,στρατηγικές και τον προκαλούν να σκεφτεί ποικίλλα και έξυπνα.Τα παιχνίδα αυτής της κατηγορίας είναι οι βασιλιάδες του replayability γιατί είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να μην τα ολοκληρώνεις πλήρως κάθε φορά που βλέπεις τα credits να πέφτουν.Κάθε RPG που σέβεται τον ευατό του σε αφήνει να επιλέξεις τον χαρακτήρα της αρέσκειάς σου ή να τον τροποποιήσεις με πολλές παραμέτρους ώστε να κοφτεί και να ραφτεί στα μέτρα σου.Είσαι τύπος ευθύς;Τι πιο ευθύ απο το warhammer του Barbarian!Μήπως είσαι "μαγικός";Μάλλον σου ταιριάζει ένας χαρακτήρας που ειδικεύεται στα spells!Οταν τελειώσεις ένα playthrough,γιατί δεν ολοκληρώνεις το ίσιο παιχνίδι με άλλον χαρακτήρα;Ομοια και με τα strategies.Μπορείς να δοκιμάσεις νέες τακτικές ή να μάθεις να παίζεις με μία άλλη παράταξη!100 ώρες μπορεί να περάσουν και εσύ δεν θα έχεις ξεζουμίσει όλο το gameplay που έχει να σου προσφέρει!
3rd and final category...είναι κάπως δύσκολο να το εξηγήσω.Εμπειρικά,ξέρω ότι αυτό δεν ισχύει για τους πάντες.Σε μένα όμως δίνει πάρα πολλές ώρες άμυαλου και δίχως νόημα gaming.Θα δώσω δύο παραδείγματα για να με καταλάβετε καλύτερα.
1)Wanted:Weapons of Fate.Μέτριο shooter που φτιάχτηκε για τις ανάγκες μιάς ακόμα πιο μέτριας ταινίας η οποία τελικά δεν έφτασε το επίπεδο του ομώνυμου κόμικ.Οσων αφορά το παιχνίδι,το gameplay ήταν διασκεδαστικότατο...για τα πρώτα 30 λεπτά.Μετά,αν δεν είχες καθόλου όρεξη και δεν σου άρεσε το σενάριο,το παράταγες.Εγώ όμως βρέθηκα κολλημένος.Τελείωσα το παιχνίδι στο normal,μετά αύξησα την δυσκολία και έπαιζα το ίδιο ακριβώς πράγμα,ξανά και ξανά.Γιατί;Μου άρεσε ο "cool factor" του παιχνιδιού,ότι μπορείς και εσύ να στρίψεις τις σφαίρες στον αερά και να πετύχεις τον φουκαρά που πιστεύει ότι είναι ασφαλής πίσω απο τον τοίχο!
2)Splinter Cell Conviction.Το ίδιο γίνεται και εδώ.Απλώς δεν χορταίνω τα stealth takedowns,το αίσθημα του epic win κάθε φορά που περνάω ένα ολόκληρο level στο deniable ops στην δυσκολότερη δυσκολία.Αμα νιώσω πως μου "λείπει" ο Sam,παίζω ξανά το story mode από την αρχή.Η οργή του,ο cool τρόπος που κρατά τα πιστόλια λίγο στα πλάγια,το γεγονός ότι όσο γερνά,τόσο πιο φονικός γίνεται,αυτά είναι που εμένα προσωπικά με τραβούν ξανά στο ίδιο παιχνίδι!
Ετσι λοιπόν έχει το replayability.Ενα παιχνίδι,απ'ότι φαίνεται δεν τελειώνει ποτέ.Ο χρήστης θα αποφασίσει πότε έβγαλε τα λεφτά του και πότε θα το αφήσει να σκονίζει σε μία βιβλιοθήκη,νοσταλγώντας τις όμορφες στιγμές που πέρασε μαζί του...
Κλείνοντας,αν έχετε PS3 και Xbox 360,στις 25/1,κατεβάστε το demo του Bulletstorm.Οσο για τα Pc...στην απ'έξω!Τα ξαναλέμε στις 23 του μηνός,2 μέρες πριν την κυκλοφορία του Dead Space 2,ενώ το Little Big Planet 2 θα βγει στις 18 του τρέχοντος μήνα!Προλάβετε κόσμε!Οσο για μένα...μάλλον θα αρκεστώ στην αγορά επιπλέον τετραδίων γιατί το 100φυλλο για τα μαθηματικά μου τελειώνει.....*Λυγμ*.....
Αντε γειά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου