Η οδύσσεια ενός ξε-pc-μένου.

Η ιστορία ξεκινάει ως εξής. Ήταν Χριστούγεννα (τα τελευταία που μας πέρασαν) και μην έχοντας κάτι άλλο να κάνω καθόμουν σπίτι, με το PC πάντοτε ανοιχτό παίζοντας αγαπημένα παλιότερης κυκλοφορίας παιχνίδια που αγόραζα μέσω steam την περίοδο των τρελών προσφορών του. Και ενώ περνούσα καλά τις διακοπές μου, μπουκάρει ένα απόγευμα η μάνα μου μέσα στο δωμάτιο και μου ανακοινώνει πως το PC θα φύγει λέει από το δωμάτιο για να αρχίσω να διαβάζω και λίγο. Μην έχοντας κάτι να πω αφού η αλήθεια ήταν πως το είχα παρακάνει λιγάκι μέσα στις γιορτές αναγκάστηκα να δεχτώ την ήττα μου και τους άφησαν να βγάλουν το pc από το δωμάτιο.

Οι μέρες πέρασαν το σχολείο άρχισε, σιγά σιγά συνήθιζα την απουσία του pc, αυτό που όμως αδυνατούσα να συνηθίσω ήταν όσο παράξενο και αν ακούγετε η παρέα του Βασίλη που δεν έχω δει ποτέ από κοντά (και δυστυχώς ούτε θα τον δω αφού η εκδρομή στην Θεσσαλονίκη ακυρώθηκε- τουλάχιστον για φέτος) αλλά έχω δεθεί τόσο πολύ αφού και οι δύο αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε. Ήταν πραγματικά όνειρο να έχω κάποιον να μιλάω και να παίζω παρέα αφού όλοι οι άλλοι φίλοι μου δεν ασχολούνται ούτε ελάχιστα με το gaming.

Έφτασε μία μέρα οπού αναρωτήθηκα τι πραγματικά φταίει που δεν διαβάζω. Προσπάθησα να το δω όσο πιο αντικειμενικά γίνεται πράγμα ιδιαίτερα εύκολο αφού είχα να αγγίξω το pc σχεδόν ένα μήνα. Τα αποτελέσματα είναι τα εξής: Περισσότερο, δεν διάβαζα ούτε στο ελάχιστο αφού την ώρα του pc την μετέτρεψα σε ώρα βόλτας για καφέ, ώρα για μουσική, ώρα για λίγο playstation, ώρα για σινεμά. Στο τέλος παρόλο που έκανα όλα τα παραπάνω ήμουν δυστυχισμένος αφού ένιωθα άδειος κάνοντας ένα κάρο πράγματα αλλά χωρίς πραγματικά να τα ευχαριστιέμαι. Ρωτάω εγώ πλέον πιο είναι το νόημα στον ελεύθερο χρόνο κάποιου, όποιος και αν είναι αυτός, να κάνει πράγματα πολλά που όμως να μην του αρέσουν πραγματικά? Πολλοί το θεωρούν κατάντια της κοινωνίας να μην βγαίνεις από το σπίτι και να είσαι μπροστά σε μία οθόνη όλη μέρα. Είναι όμως πραγματικά? Από την ώρα που σέβεσαι την κοινωνία και τον εαυτό σου και δεν το παρακάνεις νομίζω πως δεν υπάρχει λόγος αμφιβολίας πως ότι κάνει ο καθένας στο ελεύθερο χρόνο δεν παρουσιάζει προβλήματα στην δουλεία του. Στο κάτω-κάτω τι άνθρωποι είμαστε εάν δεν μπορούμε να επιβληθούμε στον εαυτό μας? Πολλοί λένε πως τα games έχουν δημιουργηθεί για να περιορίζουν την σκέψη. Δεν ξέρουν όμως πως σε αντίθεση με τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση τα games πολλές φορές κατακρίνουν τα γεγονότα που συμβαίνουν ή τα προβλήματα του κόσμου σήμερα. Παραδείγματα που μπορώ να σκεφτώ είναι το Mirror's Edge και το Fallοut όπου μας δείχνουν πως θα μπορούσα να ήταν ο κόσμος εάν όλα είχαν πάει στραβά, σίγουρα με κάποια υπερβολή. Πολλά ακόμα όπως το Braid και το Machinarium και κάνουν να σκεφτείς, να φανταστείς, να δημιουργήσεις. Το pcgaming ιδιαίτερα με την indie σκηνή του δεν είναι τηλεκατευθυνόμενο κάποιου κολοσσού. Είναι πλατφόρμα δημιουργίας, πλατφόρμα έμπνευσης.

Για αυτό μην έχετε πρόβλημα. Πολλοί θα σας κατακρίνουν για αυτό που κάνετε όπως κατέκριναν και εμένα. Αλλά η μαγεία του gaming είναι εκεί. Στο ότι την μία στιγμή διαμελίζεις και διαμελίζεσαι στο Dead Space και την άλλη χτυπάς με τα χέρια σου ένα δέντρο για να μαζέψεις υλικά να χτίσεις καταφύγιο για την νύχτα στο Minecraft. Το gaming και ιδιαίτερα στο pc είναι φαντασία και δημιουργικότητα. Φυσικά πρώτα πάει το διάβασμα και η εργασία αφού χωρίς αυτά δεν ζεις, μετά οι αληθινές προσωπικές σχέσεις γιατί όσο καλό και αν είναι το gaming σίγουρα δεν μπορείς να στηριχθείς από αυτό, αλλά στο τέλος όταν έρθει η ώρα του ελεύθερου χρόνο θα κάνω αυτό που πραγματικά θέλω εγώ, χωρίς να ακούσω κανέναν αφού πάντα θα είμαι αναγκασμένος να κάνω αυτό που θέλουν οι άλλοι και όχι ότι εγώ πραγματικά αγαπάω. pcgaming λοιπόν, για όσο με ευχαριστεί είτε αυτό είναι 18, είτε 38 είτε 88 χρονών !!!!