Review:Amnesia,the Dark Descent

Την σουηδική Frictional Games την έχετε ακουστά;Όχι;Χμμμ...Ε,τότε θα ξέρετε την σειρά Penumbra!Όχι;....Είστε δικαιολογημένοι.Το μικρό budget της developer εταιρείας ίσως δεν προέβλεπε marketing.Κρίμα,πολύ κρίμα.Γιατί;Γιατί,χωρίς καμία υπερβολή,η σειρά Penumbra είναι ίσως τα πιο τρομακτικά παιχνίδια EVER,τολμώντας να σηκώσουν το ανάστημά τους και να πουν στον καταναλωτή:Play,if you dare...Eγώ δεν θα μπορούσα παρά να ενθουσιαστώ με την "ταπεινή" κυκλοφορία του Amnesia,παιδί της Frictional Games και λογικό συνεχιστή της σειράς Penumbra(To Amnesia δεν είναι μέρος της σειράς,απλά χρησιμοποιεί τα ίδια χαρακτηριστικά).

ΙΣΤΟΡΙΑ

Ξέρω ότι σε ένα adventure θα έπρεπε να γράφω μέχρι αύριο την ιστορία του,αλλα δεν γίνεται κάτι τέτοιο εδώ.Βρισκόμαστε στην Πρωσσία του πρώτου μισού του 19ου αιώνα.Ο ήρωάς μας είναι ο Daniel,ο οποίος ξυπνά με αμνησία σε ένα επιβλητικό μεσαιωνικό κάστρο.Εξερευνόντας το κάστρο σύντομα βρίσκει ένα γράμμα,γραμμένο απ'τον ίδιο,για τον εαυτό του.Δεν εξηγεί και πολλά...

"God willing,the name Alexander of Brennenburg still invokes bitter anger in you.If not,this will sound horrible.

Go to the Inner Sanctum,find Alexander and kill him..."

Σαν να μην ήταν τα πράγματα ήδη άσχημα,ο Daniel διαβάζει:

"One last thing.A shadow is following you.It's a living nightmare,breaking down reality.I have tried everything and there is no way to fight back.You need to escape as long as you can..."

O στόχος πλέον είναι ξεκάθαρος.Μην έχοντας άλλη επιλογή,ξεκινάει για να βρει τον δούκα του Brennenburg και να τον σκοτώσει.Βέβαια,αντίθετα με τις πράξεις,τα λόγια είναι εύκολα...

ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΡΑΜΑ

Για όσους λοιπόν δεν είναι γνωστοί με τα παιχνίδια της εν λόγω εταιρείας,το Amnesia είναι ένα survival horror 1st person action-adventure game,με έμφαση στην επιβίωση του παίχτη και στην επίλυση λογικών γρίφων.Λοιπόν,ας ξεκαθαρίσουμε κάτι εδώ.Αν θέλετε να βρείτε ένα παιχνίδι για να βγάλετε το άχτι σας και να αποβάλετε το άγχος της ημέρας,διαβάστε άλλο post.Το Amnesia,όχι μόνο mainstream παιχνίδι δεν είναι,αλλά η ενασχόληση μαζί του θα αποβεί καταστροφική για την ψυχική σας υγεία(ακόμη και της σωματικής,σε ορισμένες περιπτώσεις).Οι δημιουργοί μας συμβουλεύουν:Amnesia should not be played to win.It's all about immersion.Αν λοιπόν δεν σας ενδιαφέρει,να φύγετε,να πάτε αλλού!Όσοι πιστοί παραμείνατε,συνεχίστε να διαβάζετε.

Tα controls είναι απλά όσων αφορά την κίνηση.To κλασσικό WASD,Shift για το τρέξιμο και control για σκύψιμο.Για την αλλήλεπίδραση του παίχτη χρησιμοποιούνται μερικοί πρωτότυποι και απλοί μηχανισμοί.Με λίγα λόγια,το ποντίκι λειτουργεί σαν το virtual χέρι σας.Θέλύμε να ανοίξουμε μια πόρτα;Κλικ την πόρτα και κουνάμε το ποντίκι ανάλογα με την θέση μας.Το ίδιο ισχύει και για άλλα αντικείμενα,όπως συρτάρια,μοχλοί και στρόφιγγες.Μπορεί να σας δυσκολέψει στην αρχή,αλλά σύντομα θα γίνει δεύτερη φύση(για το καλό σας...).Το gameplay δεν έχει πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.Συνήθως θα βρισκόμαστε σε εναν κεντρικό χώρο(απ'όπου έχουμε πρόσβαση σε άλλα δωμάτια)και θα υπάρχει κάτι που μας εμποδίζει να προχωρήσουμε.Η επίληση των γρίφων είναι το 90% των περιστάσεων να φέρουμε το σωστό αντικείμενο εκεί που χρειάζεται.Σπανιότερα,θα χρειαστεί να κάνουμε κατι πιο σύνθετο,όπως η κατασκευή ενός εργαλείου ή να λύσουμε έναν πιο ασυνήθιστο και συνάμμα δύσκολο γρίφο.Αξίζει να σημειωθεί πως σε πολλά απ'αυτά χρησιμοποιούνται να πρωτότυπα physics controls,με τρομερά αποτελέσματα.Σε γενικές γραμμές,ακόμα και εγώ,ένας μέτριας νοημοσύνης action gamer δεν δυσκολεύτηκα πάρα πολύ σε προβλήματα που συνάντησα,δυσαρεστώντας τους πιο hardcore adventurers,αλλά κερδίζοντας την εντύπωση των υπόλοιπων gamers.

THE FEAR FACTOR

Πολύ horror μας λές και horror δεν βλέπουμε ρε μάστορα!Η αλήθεια είναι πως προσπαθούσα να αποφύγω αυτό το κομμάτι του review.Όχι ότι είμαι κακός reviewer,αλλά μόνο η σκέψη του gameplay και όσων πέρασα σ'αυτό το παιχνίδι είναι εφιάλτης...

Με το που πατάμε New game,περιπλανιόμαστε σε ένα τρομακτικό,αφιλόξενο μέρος.Συχνά σκοτεινά δωμάτια κρύβουν χρήσιμα αντικείμενα και ντοκουμέντα για το τι ακριβώς συνέβη σε αυτό το κάστρο.Άλλες φορές,κρύβουν τους χειρότερους μας εφιάλτες...Κύριο μέλημα του παίχτη είναι να βοηθήσει τον Daniel να εκτελέσει το καθήκον του.Όμως,ο Daniel είναι άνθρωπος και η ψυχική του κατάσταση μπορεί να αγγίξει επικίνδυνα επίπεδα.Η μπάρα Sanity μας δείχνει ακριβώς αυτό.Όταν ο Daniel παρατηρεί τρομακτικά,υπερφυσικά φαινόμενα ή όταν βρίσκεται στο σκοτάδι,περνά κάποια στάδια τα οποία τελικά οδηγούν στον πανικό.Η όραση του γίνεται θολή,δυσκολεύεται να κρατήσει τον προσανατολισμό του και στο τέλος ζωύφια(μάλλον μια απ'τις φοβίες του) σκαρφαλώνουν στην οθόνη,δυσκολεύοντας κατά πολύ το έργο μας.Η λύση στο πρόβλημα αυτό είναι να συνεχίσει να κάνει πρόοδο στο παιχνίδι και να προσπαθεί να βρίσκεται πάντα στο φως(η επίλυση ενός γρίφου αποκαθιστά τελείως την Sanity).Και τώρα το ερώτημα:Αν βρίσκεται κάτι εκεί γύρω που δεν θέλω να με δει με τίποτα,τι κάνω;Συνεχίζω αψηφώντας τον κίνδυνο(και εν συνεπεία,τον θάνατο)ή το ρισκάρω,μένοντας κρυμμένος στις σκιές,με τον κίνδυνο ο Daniel να τα χάσει και να γίνει αντιληπτός απ'τις φωνές πανικού που βγάζει...Αυτό το κάτι που ανέφερα παραπάνω μπορεί να μην είναι τίποτα το ανυσηχητικό.Πολλές φορές το παιχνίδι μας κοροϊδεύει,χαλώντας το ηθικό και του Daniel,αλλά και το δικό μας.Αλλά προσοχή!Ο αληθινός κίνδυνος εμφανίζεται απο εκεί που δεν τον περιμένεις...Οι υπήκοοι αυτού του κάποτε δοξασμένου κάστρου έχουν μεταμορφωθεί σε τέρατα απο μία διεστραμμένη κατάρα.Οι συναντήσεις με αυτά τα τέρατα είναι ότι πιο τρομακτικό έχω δει,προσωπικά,σε παιχνίδι,καθώς είμαστε ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΒΟΗΘΗΤΟΙ σε τέτοιες περιπτώσεις!Το γεγονός ότι ο παίχτης δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ όπλο για να αμυνθεί προσθέτει πόντους στην όλη εμπειρία.Το παρακάτω παράδειγμα είναι,θα ήθελα να πιστεύω,αντιπροσωπευτικό για την εικόνα του παιχνιδιού.

Περπατούσα σε μία σκοτεινή αποθήκη και μπροστά μου εμφανίζεται ένας φρουρός.Αμέσως σβήνω την λάμπα μου και κρύβομαι στα σκοτάδια,προσεύχοντας στον ύψιστο να μην με έχει δει.Για καλή μου τύχη,το τέρας συνέχισε κανονικά την περιπολία του και,εκμεταλεύοντας την μοναδική αρχιτεκτονική του δωματίου,τον αποφεύγω και συνεχίζω προς την έξοδο.Και εκεί έκανα το μέγα λάθος...Αντί να χρησιμοποιοίσω το λιγοστό φως που υπήρχε στην περιοχή(για να μην τρελαθεί ο Daniel) και να κινούμαι στις σκιές που δημιουργούσαν οι αναμένοι δαυλοί,πανικοβάλομαι και τρέχω προς την έξοδο,προσπαθώντας να την φτάσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα.Εκεί έγινε το αναπάντεχο...Εμφανίζεται μπροστά μου ένας δεύτερος φρουρός και μην έχοντας άλλη εναλλακτική,τον αφήνω να με πλησιάσει για να του ξεφύγω,τρέχοντας απ'το πλάι του.Σκέφτηκα"Σιγά μην με προλάβει,εγω τρέχω πιο γρήγορα απ'αυτόν"...Την στιγμή που ολοκλήρωσα την σκέψη αυτή,το τέρας ορμάει κατά πάνω μου,θέλοντας να με κομματιάσει.Το σχέδιο πετυχαίνει-εγώ ξεφεύγω απ'το πλάι του και τρέχω σαν να μην υπήχε αύριο.Αυτό που δεν υπολόγισα ήταν το εξής:πόσο γρήγορα έτρεχε ο φρουρός...με το που με αντιλαμβάνεται,η μουσική αλλάζει σε έναν ψυχεδελικό,αποτρόπαιο ήχο.Όσο πιο πολύ έτρεχα,τόσο πιο πολύ με πλησίαζε το τέρας.Ο πανικός μας είχε καταβάλει και τους δύο.Οι ήχοι απελπισίας και πανικού του Daniel μόνο επειδείνωσαν την δική μου ηρεμία και διαύγεια.Ο ήχος χτυπούσε στα τύμπανά μου πολύ δυνατά,κάνοντας το πίσω μέρος του κεφαλιού μου να με πονάει απ'τα νεύρα!Η καρδιά μου πήγε να σπάσει,η ανάσα μου έγινε βαριά και αγχωτική.Πίστευα πως δεν θα άντεχα άλλο,μέχρι που είδα την σκάλα που οδηγεί στην έξοδο!Τότε είναι που δέχομαι ένα χτύπημα απ'το τέρας που πια με είχε κοντά του.Η κάμερα γύρισε 180 μοίρες και έχασα τελείως τον προσανατολισμό μου...θαύμα είναι το πόσο γρήγορα βρήκα την έξοδο βλέποντας με μία θολή και ματωμένη οθόνη.Όταν βγήκα απ'το δωμάτιο,δεν μπόρεσα να συνεχίσω άλλο.Πάτησα escape και προσπαθούσα να συνέλθω απ'το σοκ...

Μακάρι να υπήρχε ένας καλύτερος τρόπος να μεταφέρω τα συναισθήματά που βίωσα εκείνη την στιγμή.Μην το κοροϊδεύετε,λέγοντας "Ω παναγιά μου το τερατάκι με κυνηγάει!".Όταν παίξετε το παιχνίδι,θα με θυμηθείτε!

A BIG,SPOOKY CASTLE...

Όπως προείπαμε,το κάτσρο του Brennenburg είναι ότι θα περίμενε κανείς απο ένα τυπικό κάτσρο του 14ο αιώνα.Μεγάλες επιβλητικές αίθουσες,κελάρια,εργαστήρια πάσης φύσεως,φυλακές,ψυχιατρεία,υπόνομους,τρομακτικές στολές ιπποτών να "φρουρούν" τους διαδρόμους και τους καθιερωμένους υπηκόους που βρίσκονται εκεί για να υπηρετούν τον βασιλιά...ή να μας κάνουν την ζωή δύσκολη.Βέβαια,η παραμέληση των χώρων γίνεται αμέσως αντιληπτοί,καθώς τα πάντα σε αυτό το κάστρο καταστρέφονται σιγά-σιγά.Όπως είναι βέβαια κατανοητό,η ατμόσφαιρα είναι απ'τα ατού του παιχνιδιού και αυτό φαίνεται ακόμα και απ'το κεντρικό μενού!Στο όλο αποτέλεσμα συμβάλλουν και τα γραφικά του τίτλου,τα οποία είναι AAA ποιότητας.Χαρακτηριστικά,οι σκιές παίρνουν και δίνουν,τα περιβάλλοντα έχουν τον τρόμο αποτυπωμένα πάνω τους ενώ θαυμάζουν με την ποικιλία τους,ενώ ο ήχος κυλά στα ίδια επίπεδα.Όταν περιπλανόμαστε υπάρχει πάντα μια ανυσηχητική σιωπή να μας συντροφεύει...όταν δεν σπάνε την ησυχία οι κραυγές μαρτηρίου που έρχονται απ'τις υπόγειες φυλακές...Όταν βρισκόμαστε σε δύσκολες καταστάσεις,η μουσική γίνεται γρήγορη,τρομερά αγχωτική και μας προδιαθέτει για τα χειρότερα,ακόμα και αν δεν τα βλέπουμε...

ΘΕΤΙΚΑ
ΤΡΟΜΟΣ,ΤΡΟΜΟΣ..ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ
ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ,ΑΛΛΑ ΕΥΚΟΛΑ ΣΤΗΝ ΕΚΜΑΘΗΣΗ CONTROLS
ΑΡΙΣΤΟΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ
ΕΧΟΥΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΙ ΤΑ MODDING TOOLS ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΑ MODS!

ΑΡΝΗΤΙΚΑ
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΝΟΧΛΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΗΡΕΜΟΥΣ ΠΑΙΧΤΕΣ...
ΑΠΑΙΤΕΙ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΑΘΗΣΗ,ΕΥΤΥΧΩΣ ΟΧΙ ΠΟΛΥ
ΑΝ ΕΙΣΤΕ ΦΟΒΗΤΣΙΑΡΙΔΕΣ...ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!


ΓΕΝΙΚΑ:9/10 HORROR

Συμπέρασμα:Με τον reviewer ακόμα να το τελειώσει,καθώς το θάρρος τελειώνει πιο γρήγορα απ'ότι μαζεύεται(αλλά πιστεύω πως δεν μου έχει μείνει πολύ) και με τον κ.Defex να έχει προμηθευτεί πάνες ακράτειας και φωτάκι νυκτός,μπορείτε να καταλάβετε αμέσως ότι δεν είναι για τους λιγόψυχους ή τους καρδιοπαθείς.Αν όμως πιστεύετε πως έχετε τα κότσια,περιμένετε την δωδεκάτη μεσημβρινή,κλείστε το φως,πατήστε New Game...και απολαύστε!