Do not play this at home (alone)

Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι άνθρωπος με ιδιαίτερες αντοχές στον φόβο (ιδιαίτερα κατά τις βραδυνές ώρες). Δεν ξέρω σε ποίο παιδικό τραύμα οφείλεται αυτό αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι που μπορώ κάθε φορά να το ελέγξω. Τα χρόνια περνάνε και εγώ προσπαθώ να το καταπολεμήσω όπως μπορώ. Η αλήθεια είναι πως μέχρι πρότινος το απόφευγα. Κάποια στιγμή μέσω ενός φίλου ήρθα σε επαφή με της ταινίες τρόμου και πέρα από την βοήθεια που μου προσέφεραν στην αντιμετώπιση του προβλήματος μου δημιούργησαν το ενδιαφέρον για να παίξω και κάποια παλαιότερα στην αρχή και πιο καινούργια στην συνέχεια παιχνίδια τρόμου, κυρίως FPS.

Έτσι άκουσα και για την σειρά Penumbra της σουηδικής Frictional Games, η οποία σε έβαζε στην θέση ενός ανθρώπου ο οποίος έχοντας χάσει μέρος της μνήμης του περιπλανιέται σε αφιλόξενα ορυχεία, και προσπαθεί να ξεφύγει των κινδύνων που παραμονεύουν με σκοπό την λύση του μυστηρίου. Του γιατί δηλαδή βρέθηκε στην κατάσταση που βρέθηκε όταν εμείς τον αναλάβαμε. Το κύριο χαρακτηριστικό ήταν πως ο χαρακτήρας δεν ήταν κάποιος υπέρ-κομάντο με οπλοστάσιο που θα ζήλευε και η CIA αλλά ένας απλός, σχετικά καθημερινός άνθρωπος ο οποίος προσπαθεί να χρησιμοποιήσει ότι του δίνει το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται για να καταφέρει να επιβιώσει από του κινδύνους που παραμονεύουν κυριολεκτικά σε κάθε γωνία. Το γεγονός ότι είμαστε σχετικά απροστάτευτοι μας έκανε να αισθανόμαστε έρμαια του κάθε τέρατος που παραμόνευε στους διαδρόμους των ορυχείων με μόνη μέθοδο για να σωθούμε το κρύψιμο και την χρήση της physics engine του παιχνιδιού. Γενικά η εμπειρία ήταν διαφορετική από τα συνηθισμένα και φυσικά από τις πιο τρομακτικές της ζωής μου.

Έτσι μόλις διάβασα πως η Frictional Games ετοιμάζει νέο game στο στυλ των παλαιότερων κάτι ένιωσα το οποίο σίγουρα δεν ήταν μόνο χαρά αλλά και τρόμο ταυτόχρονα. Αν και κατα την διάρκεια του καλοκαιριού ασχολούμουν με άλλα αριστουργήματα (όχι, δεν εννοώ το Kane and Lynch 2) είδα πως είχε κυκλοφορήσει το demo του νέου αυτού παιχνιδιού ονόματι Amnesia: The Dark Descent. Τα trailer με έπεισαν και το κατέβασα ευθύς αμέσως. Στο παιχνίδι όπως και στα υπόλοιπα παίρνουμε τον ρόλο ενός ανθρώπου με το όνομα Daniel που όλος τυχαίως βρίσκεται παγιδευμένος σε ένα κάστρο με μόνη μνήμη το όνομα του και ότι κάτι τον κυνηγάει. Σκοπός του όπως εύκολα γίνεται κατανοητό να βρει τι είναι αυτό και να καταφέρει να ξεφύγει. Το παιχνίδι χαρακτηρίζεται από το ίδιο συναίσθημα τρόμου που ένιωσα και στα παλαιότερα με αρκετές νέες αλλαγές τόσο στο gameplay όσο και στα γραφικά που όμως διατηρούν ανέπαφη την ατμόσφαιρα των παλαιοτέρων παιχνιδιών. Γενικά υπάρχει βελτίωση σε όλους τους τομείς. Περισσότερα θα μπορέσετε να διαβάσετε στο review που θα ανέβει σύντομα ή μάλλον καλύτερα να το παίξετε και οι ίδιοι τόσο το demo όσο και το κανονικό παιχνίδι που κυκλοφορεί στις 8 του μήνα μέσω ψηφιακής διανομής τουλάχιστον για την Ελλάδα στη πολύ καλή τιμή των 15 ευρώ. Το steam μάλιστα έχει και προσφορά για pre-orders στην τιμή των 12 ευρώ.