Starcraft II.Σκέψεις για το παιχνίδι της δεκαετείας.Ή μήπως όχι;

Ξεκίνησα πριν λίγες μέρες-ποιό άλλο-το Starcraft 2:Wings of Liberty(θα έλεγα Sons of Liberty!),το πολυαναμενόμενο παιχνίδι της Blizzard.Ξέρω ότι μόνο και μόνο επειδή "έβγαλε" παιχνίδι,το γεγονός αποτελεί κοσμοϊστορικό γεγονός!Ίσως περάσει και στην Ιστορία.Τέλος πάντων...Starcraft 1 δεν έχω παίξει,την σειρά όμως την είχα ακουστά.Βγήκε περίπου δεκα χρόνια πριν,κατέκτησε τα μυαλά των παιχτών και κριτικών και ήταν τόσο καλό,που στην Κορέα είναι επίσημο sport.Ισως και αλλού.Πριν 2 ή 3 χρόνια έπεσε η βόμβα που λεγόταν SC2.Το κοινό παραλυρούσε λες και ανακοίνωσε ο Παπας ότι ερχόταν ο Μεσσίας...και εγώ ήμουν ο αδιάφορος..."Σιγά ρε παιδιά,πως κάνετε έτσι;Και εμάς μας ανακοίνωσαν πολυπόθητα sequels αλλά δεν κάναμε έτσι!".Και θα συνέχιζα να μην είχα καμία άλλη επαφή με την σειρά αν δεν ερχόταν ο πατέρας μου σπίτι με το SC2.Μην έχοντας τι άλλο καλύτερο να κάνω,install,wait for updates και play.New game,Normal και ξεκινάμε.Ωραίο cinematic,ωραία αφήγηση,μετά απο 5-6 πίστες αρχίζεις να αποκτάς περισσότερες μονάδες και μπορείς να χρησιμοποιήσεις καλύτερες και περισσότερες στρατηγικές.Γενικά πάρα πολύ καλό παιχνίδι,οι μονάδες και τα αντίπαλα races είναι ισοροπημένα μεταξύ τους.Το παιχνίδι είναι ΑΑΑ ποιότητας και η πιθανότητα να βρω bug είναι ίση με το να επισκεφτούν αδηφάγα ζομπι το σπίτι μου την ώρα που γράφω.

"Ε ωραία,και τι μας τα λες αυτά;Λες να μην το ξέρουμε;"

Ναι σίγουρα το ξέρετε...να απλώς...

Ακούω συνέχεια για το παιχνίδι φαινόμενο,την πιο ολοκληρωμένη gaming εμπειρία που θα έχεις ποτέ και πολλά άλλα.Και ώντας ο ξένος στα λημέρια των strategy gamers,τολμώ να τους χτυπήσω την πόρτα και με τρομερό θράσος να τους φωνάξω:Κουλάρετε,ένα παιχνίδι είναι!Έχουν υπάρξει πολλά άξια sequels,αλλά ας μην είμαστε ΤΟΣΟ θερμόαιμοι.Ενα πάρα πολύ καλό strategy game είναι,δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο.Δεν είναι και το πιο ριζοσπαστικό επίσης!Η Blizzard δεν είναι γνωστή για της καινοτομίες της ούτε για τις πρωτοτυπίες της.Πως θα επιφερθεί η επανάσταση αν όλοι την έχουμε ξαναδει;Το SC2,κατα την γνώμη μου,δεν δείχνει κάτι καινοτόμο...

Ξέρω ότι ο Defex τώρα ετοιμάζει να μου στείλει τον Hitman στο σπίτι μου και η μισή strategy community πυρπολεί το αμάξι μου(να είχα κιόλας καλά θα ΄ταν).Απλώς δεν είμαι και πολύ του strategy και δεν μπορώ να μοιραστώ τον ενθουσιασμό των άλλων...Ισως έχω δίκιο,ισως είμαι υπερβολικος...δεν ξέρω.Μαλλον θα κάνω και τα ίδια αμα ανακοινώσουν τα ριζικά και ολοκληρωτικά remake της σειράς Metal gear solid για το PC,τελείως bug-free!Ενώ όλοι οι άλλοι θα λένε "Ε,και τι έγινε;"εγώ θα πλέω σε πελάγη ευτυχίας γιατί θα βιώσω ξανά την σειρά που με έκανε τον gamer που είμαι σήμερα...

Και μ'αυτό κλείνω αναμένοντας τις συνέπειες αυτού του post.Κάποιος μου χτυπάει και την πόρτα...ελπίζω να είναι για τα κοινόχρηστα...

Ρε συ,που πήγανε οι σφαίρες μου;

Σε πόσα παιχνίδια σας έτυχε να περικυκλωθείτε απο ζόμπι/ναζί/τρομοκράτες/εξωγήινους,να βαστάτε το καλύτερο όπλο του παιχνιδιού,να ορμάτε με τόλμη και γοητεία και μετά τα 10 πρώτα kills έντρομοι ανακαλύπτετε ότι σας τελείωσαν οι σφαίρες;Σίγουρα σε κάποιο παλιό game,έτσι δεν είναι;Η οικονομία πυρομαχικών είναι σημαντικό κομμάτι σε κάθε action παιχνίδι,αλλά το παιχνίδι φροντίζει να σας εφοδιάζει συχνά.Όχι όμως στα παλιά παιχνίδια.Θυμάμαι σε κάποια πως αυτό,όχι μόνο δεν γινόταν,αλλά καταντούσε εξαιρετικά αγχωτικό!

Το Half-life το θυμάστε;Ναι,λίγο μετά την γέννηση του παιδιού σας.Ναι,αυτό!Αμ,μπράβο!Στην αρχή,λογικό είναι,μας έδινε το παιχνίδι 1 πιστόλι και μας έστελνε να σκοτώσουμε ό,τι βρούμε μπροστά μας.Θυμάστε τα λιγοστά πυρομαχικά;Κάθε φορά που ακούω *κλικ* μου έρχονται στο νου όλες αυτές οι τραγικές,εφιαλτικές στιγμές που τελείωναν τα πυρομαχικά κάθε φορά που ερχόταν ένα ζομπι κατα πάνω μου...Ε,καλά,μικρό παιδάκι ήμουν τότε,φοβόμουν εύκολα...

Τίποτα όμως,κατα την γνώμη μου δεν συγκρίνεται με τα Resident Evil.Έχω παίξει μόνο τα 4 & 5,οπότε δεν ξέρω τι έπαιζε στα προηγούμενα.Εκεί γίνεται το κάτι άλλο...για όσους δεν ξέρουν τι εστί RE4 ή 5,σας λέω πως το παιχνίδι μας στέλνει 10-20 αδηφάγα ζομπι κατα πάνω μας και βέβαια δουλεία μας είναι να τα κατατροπόσουμε...ναι αλλά,πως;Το 4 μας έβαζε στα πολύ ζόρικα απ'την πρώτη κι'όλας σκηνή.Μας βάζει στην είσοδο ενός χωριού και 20 χωρικοί έρχονται κατα πάνω μας με τσεκούρια,αλυσοπρίονα,κουζινομάχαιρα και ότ,ι άλλο κάνει ζημιά.Θυμάμαι που έλεγα "Εχω ακόμα 50 σφαίρες,μια χαρά είναι".Έλα όμως που δεν έλεγαν να πεθάνουν...Μετά τα 10 πρώτα kills,άκουσα το μισητό *κλικ*.Και τώρα;Τρέχα μέσα σε ένα σπίτι,φράξε τις πόρτες με ό,τι βρεις μπροστά σου,άνοιηα όλα τα συρτάρια μπας και βρείς καμια σφαίρα και εντωμεταξύ,πρόσεχε μην μπουν μέσα στο σπίτι απ'τα παράθυρα,σπάσουν καμια πόρτα και σε φάνε ζωντανό...Αγχωθήκατε;Που να το παίξεται κι'όλας...

Βέβαια στο 5 υπάρχει και ένας συμπαίχτης,οπότε μπορεί και να σε ξελασπώσει.Εκεί τα πράγματα είναι σαφώς πιο εύκολα,όσων αφορά τουλάχιστον την εξοικονόμηση ενεργ...εεεεε,σφαιρών εννοούσα.Τώρα που τα λέω όλα αυτά,σκέφηκα κάτι(ναι,σκέφτομαι διάφορα άσχετα κάθε φορά που γράφω!).

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πιο δύσκολο όπλο για να οπλίσει κανείς;Εγω λέω καραμπίνα(χειροκροτήματα).Νομίζω πως το γρήγορο φόρτωμα φυσιγγιών σε αγχωτικές καταστάσεις είναι εφιαλτικο.Ήμουν στο RE4 και άδειαζα φυσιγγια σε ζόμπι όσπου φτάνει ο χρόνος τα ξαναγεμίσω."Ωχ,αυτό ήταν,πάει,την έβαψα!",καθώς τα ζόμπι που έμειναν ήταν επικίνδυνα κοντά.Και όμως,ο Leon γέμισε 8 φυσίγγια σε χρόνο dt και ήμουν έτοιμος να αρχίσω να βαράω!Να φανταστείτε πως το animation του δείχνει να βάζει 2 φυσίγγια μέσα και ως θαύμα έχω 8!Σκέφτηκα εκείνη την στιγμή πως,δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.Το γέμισμα μιας καραμπίνας πρέπει να είναι το πιο αγχωτικό πράγμα που υπάρχει σε videogame.Όχι ότι παραπονοιόμουν εκείνη τη στιγμή...αλλά λέω πως δεν πρέπει να είναι έτσι.

Θυμάστε που κυνηγούσατε μανιωδώς σφαίρες σε κάποιο παιχνίδι που δεν έχω αναφέρει ή θέλετε να προτείνεται;Τότε αφήστε comment μαζί με όνομα,ταυτότητα,όνομα μητρός/πατρός,ΑΦΜ,κωδικός πιστωτικής ή/και χρεωστικής και μια φωτό σας! :-)

Hell, it's about time

Επιτέλους μετά από χρόνια αναμονής το έπος ήρθε...... είναι εδώ !!!! Δυστυχώς και λόγο διακοπών δεν θα καταφέρω να το παίξω για καιρό. Θα πάρω όμως το Starcraft 1 στο λάπι-τόπι, ότι πρέπει δηλαδή για κάψιμο πριν το δεύτερο μέρος.

Peace,Piss and Kiss

Ξεκίνησα στις αρχές του καλοκαιριού να φτιάχνω τα δικά μου βιντεάκια στο γνωστό παιχνίδι της Rockstar games,το Grand theft auto 4.Η ανακάλυψη των σκηνοθετικών μου ικανοτήτων έγινε τυχάια,καθώς βαριόμουν ΤΟΣΟΣ πολύ εκείνο το βράδυ που έκανα συνεχώς βλακείες.Ξέρετε,αυτό συναίσθημα του "Ωχ ρε παιδί μου,σε βαρέθηκα" αλλά για κάποιο λόγο δεν το αφήνεις και κάνεις ότι βλακεία σου κατέβει.Ε λοιπόν,εγώ ανέβηκα σε έναν γερανό και πήδηξα απο 'κει!Το βρήκα ξεκαρδιστικό και είχα ξεχάσει τελείως ότι το game είχε το δικό του video making toolset.And thus Peace,Piss and Kiss was born.Ο τίτλος είναι λίγο άκυρος ε;Ναι,λιγάκι...βλέπετε,είχε ζέστη εκείνο το βράδυ!

Εδώ παραθέτω όλα τα επεισόδια της σαιζόν.
Peace,Piss and Kiss,The Prologue
Peace,Piss and Kiss,Part 1:The transformation
Peace,Piss and Kiss,Part 2:Mad Driving Skills
Peace,Piss and Kiss,Part 3:Anger Management Problems
Peace,Piss and Kiss,Season Finale(promotional video)
Peace,Piss and Kiss,Season finale

Extreme Makeover:Team Fortress 2 edition

Δεν μου κολλάει άλλος τίτλος για αυτό το θέμα.Πραγματικά πρόκεται για μεταμόρφωση.Βέβαια μιλάω για ένα απο τα καλύτερα multiplayer games,το Team Fortress 2.Με αφορμή το νέο engineer update γράφω αυτό το post,μπας και καθαρίσει το κεφάλι μου λιγάκι απο αυτά που είδα...

Για όσου δεν έχουν ασχολήθεί με το παιχνίδι,θα σας πω τι εστί class update.Το παιχνίδι όταν πρωτοξεκίνησε είχε 9 παίχτες,9 διαφορετικές classes,η κάθεμια με διαφορετικές ικανότητες,ιδιοτροπίες και φυσικά,όπλα.Οι developers(βλ. Valve),αποφάσισαν μετά απο λίγο χρόνο να δώσουν νέα πνοή στο παιχνίδι και κυκλοφόρησαν τα πρώτα class updates(αν δεν κάνω λάθος,το πρώτο πρέπει να ήταν το Medic&Heavy update).Αυτό σήμαινε πως χαλούσε η ισορροπία στο παιχνίδι,καθώς οι τακτικές που ακολουθούσαν οι άλλες κλάσεις για να εξουδετερόσουν την άλλη χρειάζονταν αλλαγή,καθώς το υποψήφιο θύμα είχε ένα νέο όπλο που χαλούσε τα σχέδια των αντιπάλων.Για παράδειγμα,μετά το update του,ο heavy έγινε πολύ πιο ικανός σε μάχες μεγάλων αποστάσεων καθώς η Natasha,το νεο του minigun,μπορούσε να κάνει τον στόχο του πιο αργό με κάθε hit.Μπορούσες να δεις Snipers σε τούνελ κοντα στον εχθρό,οι Scouts μπορούσαν να stunαρουν τα θύματά τους και όλοι αναρωτιόμασταν τι μέλλει γενέσθαι με το επερχόμενο update.

Παρασκευή πρωϊ λοιπόν,εγώ και ο Defex(ο οποίος δεν δείχνει σημάδια ζωής στο blog και μάλλον πρέπει να εφαρμόσω το νέο μου σύστημα τήρησης deadlines με το όνομα The Blogwriter),μπήκαμε online για να δούμε περι τίνος πρόκειται το νέο update του engineer.Ο Πάνος αμέσως spawnαρε ως enginner(αφού έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο Τεξανό χτίστη),συμπληρώνοντας τον δέκατο στην ομάδα και εγώ βγήκα ως spy,μην χορώντας άλλα sentries η βάση μας.Αμέσως παρατήρησα την νέες δυνατότητες των engies.Μπορούν πλέον να μετακινήσουν τα κτήρια τους ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ στο χάρτη και δεν απαιτείτε πλέον η καταστροφή και η επανακατασκευή τους.Το νέο mini-sentry χτίζεται σε 4 δεύτερα(!),αλλά δεν μπορεί να επισκευασθεί ούτε να αναβαθμιστεί.Το The Wrangler επιτρέπει στο engi να χειρίζεται αυτός υην σκόπυεση του sentry του,κάνοντάς το να βαράει απο μεγάλη απόσταση και μία ασπίδα το προστατεύει ακόμα περισσότερο.Η νέα του καραμπίνα προσφέρει critical hits κάθε φορά που καταστρέφεται το sentry του.

Η ανάγκη προσαρμογής στα νέα δεδομένα εμφανίστηκε γρήγορα.Ποτέ δεν είναι εύκολη,αλλά αυτή τη φορά,πιστεύω πως χρειάζεται ΠΑΡΑ πολύ μεγάλη προσπάθεια.Ώντας Spy,ο Νο1 εχθρός των sentries,πιάστηκα αδιάβαστος.Έκανα ένα backstab 50 μέτρα μακριά απο το senty,έξω απο το κανονικό πεδίο βολής του,αλλά με σκότωσε άνετα,καθώς ο engineer έστρεψε το sentry του πάνω μου με το Wrangler.Δεν άργησε με το αυξημένο του range να με φάει.Στην Goldrush που παίζαμε ενα payload ματς,βγαίνοντας απ'το spawn,είδα 2 lvl 3 sentries στην βάση μας και ακόμα η βόμβα δεν είχε μπει μέσα!

Δεν ξέρω τι άλλο να περιμένω απο αυτό το παιχνίδι.Δεν δηλώνω δυσαρεστημένος.Αλλά ανυσυχώ για τις επιλογές των developers.Ο engineer είναι κλάση ιδιαίτερα περίπλοκη,γι'αυτό και τον άφησαν τελευταίο.Έχω εμπιστοσύνη στην Valve όμως.Δεν θα άφηναν ποτέ να αποσταθεροποιηθεί ολόκληρο το παιχνίδι,όχι με την πείρα που διαθέτουν.Λίγη υπομονή ακόμα...

Α και μιας που είμαστε στο θέμα και μιλάμε για το Engineer,έκανα μια διαπίστωση.Μια διαπίστωση που θα ταράξει την gaming κοινωνια και θα αποσταθεροποιήσει την αρμονία του σύμπαντος.Βουνά θα ισοπεδωθούν,ηφαίστεια θα αναγεννηθούν και ο Αρμαγγεδών θα έρθει μια ώρα αρχίτερα....

Τα παραλέω;Ίσως,ναι,λιγάκι...


Παρατηρείστε την καραμπίνα που κρατά ο engineer στην εικόνα.Μοιάζει πολύ με την Frontier Justice,την νέα καραμπίνα του.Αναμενόμενο,ε;Αρκεί να σας πω ότι το screenshot τραβήχθηκε απ'το trailer του παιχνιδιού για την κυκλοφορία του στα Mac...εβδομάδες πριν την κυκλοφορία του update...Watson,my dear friend,ετοίμασε τα παράσημα!

Games...many games.Πόση βία μπορείς να αποκομίσεις;

Βλέποντας την φωτογραφία του φίλου Παναγιώτη όπου επιδεικνύει την συλλογή δεν θα μπορούσα παρά να κάνω το δικό μου photoshoot!Στην φωτογραφία βλέπετε ό,τι videogame έχω και δεν έχω.Όπως παρατηρείτε,χρειάστηκε όλο το πάτωμα του δωματίου μου για να χωρέσουν!30 λεπτά για να τα μαζέψω(με την βοήθεια του αδελφού μου),αλλα 5 λεπτά να τα ποζάρω και φτου ξανά απ'την αρχή να τα επιστρεψω!Αν δεν φώναζε και η μάνα μου,θα τα μετρούσα κιόλας!

Βλέποντας την φοτο(ελπίζω τα commentaries να είναι κατατοπιστηκά),δεν μπορώ παρά να την θαυμάσω.Δεν τολμώ να φανταστώ πόσα ευρώ αξίζει συνολικά ενώ οι ώρες gaming είναι εξωπραγματικές.Μιλάμε για πάνω απο 5000 ώρες gaming(μπορεί και παραπάνω),ενώ κάποια παιχνίδια δεν συμπεριλήφθηκαν στην φωτογραφία!Με αριθμούς,έχω ξοδέψει 5-6 εβδομάδες της ζωήςμου(50400 κατα προσέγγιση) πάνω σε αυτούς τους τίτλους(για να λέμε την αλήθεια,τα MMOs τα παίζει ο πατέρας μου),χωρίς καν να υπολογίζω τις ώρες με τις κονσόλες!Μιλάμε για πολύ gaming...

Ναι,το ξέρω ότι είμαι τέλειος,δεν χρειάζετε να μου το λέτε συνέχεια.Άλλος είναι ο λόγος όμως αυτού του post(ναι,η επίδειξη και το "ψώνισμα" έγιναν κατα λάθος).Υπολογίσαμε περίπου τις ώρες παιχνιδιού.Τι γίνεται όμως μέσα στα παιχνίδια αυτά;Γενικά,χύθηκε πολύ αίμα.Και αν αναλογιστούμε πόσους κακούς σκοτώνουμε σε ένα FPS π.χ. σε διάστημα μίας ώρας,τα λίτρα αίματος εκτοξεύονται σε σχεδόν αστρονομικό αριθμό.Μιλάμε για ΠΟΛΥ αίμα...

Το ερώτημά μου είναι το εξής:Αλλαξα καθόλου σαν άνθρωπος ύστερα απο 10 χρόνια έκθεσης σε καθημερινή βια;Το να σκοτώνεις σε καθημερινή βάση pixels που μοιάζουν με ανθρώπους/εξωγήινους/ρομπότ/δράκους κλπ. σημαίνει ότι υιοθετείς βίαια πρότυπα;

Προσωπικά,χαρακτηρίζω τον εαυτό μου ως φιλήσυχο και ήρεμο.Θα τον σκυλοβρίσω τον άλλον όταν με εκνευρίζει,θα εκφράσω τα χείριστα για την στέγη του σπιτιού αυτού μου κάνει domination στο TF2,αλλά δεν θα προχωρήσω ποτέ σε εχθρότητες και ακραίες συμπεριφορές.Κι όμως,προβαίνω σε απίστευτα ποσά βίας(έστω εικονικής) καθημερινώς για να ευχαριστηθώ.Χθες,που λέτε,βοήθησα 3 εγληματικά στοιχεία να κλέψουν μία τράπεζα,τρέξαμε μαζί να ξεφύγουμε απ'τον νόμο,σκοτώνοντας δεκάδες αστυνομικούς που απλά έκαναν την δουλειά τους,τους χάσαμε στις γραμμές του υπόγειου μετρό μόνο για να μας ξαναεντοπίσουν 300 μέτρα μακριά,αναγκάζοντας με να κλέψω ένα αμάξι(με απότερο σκοπό να σώσω το τομάρι των συναδέλφων μου αλλά και το δικό μου)και να εμπλακούμε σε μία καταδίωξη που είχε ως αποτέλεσμα 3 αστυνομικά SUVs να εκραγούν,6 αστυνομικοί επιπλέον νεκροί,3 αθώοι περαστικοί νεκροί απο διερχόμενα πυρά και εγώ κατέληξα κατα $250.000 πλουσιότερος.Τις προάλλες,βοήθησα τον φίλο μου που δουλεύει ως πράκτορας στην Voron να εισβάλουμε σε ένα κρυσφύγετο κάτω απ'την Κόκκινη πλατεία το οποίο μετατράπηκε σε αποθήκη για στρατιωτικό εξοπλισμό.Τέσσερις βόμβες ηλεκτρομαγνητικού παλμού μεταφέρθηκαν πριν εμείς προλάβουμε να τις ανακτησουμε,οδηγώντας μας σε μία στρατιωτική βάση με σκοπό να τις ανακτήσουμε.Μετά απο χίλια βάσανα,ανακτούμε μόνο τρεις απ'αυτές,τις επιβιβάζουμε σε ένα αεροπλάνο και 5 λεπτά αργότερα,σκότωσα τον συνεργάτη μου,τον καλύτερο φίλο μου την προηγούμενη 1.5 ώρα γιατί μου το ανέθεσε η υπηρεσία μου.

Μπορεί τα GTA IV και Splinter Cell Conviction να μην είναι και τα καλύτερα παραδείγματα,αλλά πιστεύω πως καταλάβατε τι θέλω να πω.Μπορεί οι παρανομιές/προδοσίες να είναι όσο ψεύτικες όσο και η αληθοφάνεια της κυβέρνησης,αλλά σκεφτείτε αυτό:το immersion(δηλαδή το πόσο μας τραβάει ένα παιχνίδι στο κόσμο του,πόσο και πως καταφέρνει να μας "πορώσει")είναι ικανό να προκαλέσει απο ρίγοι συγκίνησης μέχρι και φόβο που κάνει την τρίχα να σηκωθεί.Μπορεί λοιπόν,κάποιος να χάσει επαφή με την πραγματικότητα και το σφάγιασμα εκαντοντάδων zombies να γίνει σφάγιασμα αθώων ανθρώπων.

Κακά τα ψέματα,με πρόφαση ένα videogame,έχει γίνει και φόνος...2 χρόνια πριν,αν δεν κάνω λάθος,ένας αμερικάνος έφηβος σκότωσε εν ψυχρώ την μάνα του επειδή δεν τον άφησε να ολοκληρώσει 20ωρο συνεχόμενου Halo(εξ'ου και το παρατσούκλι Halo killer).Σίγουρα εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που πάσχει ψυχολογικά,ενώ άλλες φορές,τα παιχνίδια λειτουργούν ως αποδιοπομπαίος τράγος για τα παραπτώματα κάποιων ανθρώπων.Στην Ινδία,κάποιος σκότωσε έναν ταξιτζή για μία διαφωνία τους.Κρίθηκε ότι το Grand theft auto 4,που βρισκόταν στην βιβλιοθήκη του φονιά,προκάλεσε την επίθεση,γι'αυτό και απαγορεύτηκε η πώληση του στην χωρα!Βέβαια,αυτά τα περιστατικά είναι σπάνια και,πάνω κάτω όλοι γνωρίζουμε άνθρωπους που είναι gamers.Δεν απειλήται η ζωή μας κοντά σ'αυτούς τους ανθρώπους.Γιατί όμως;Γιατί,εφ'όσον ξέρω πως να σκοτώσω με 1002 διαφορετικούς τρόπους,είμαι αυτός που είμαι και δεν έχω ακόμα στο ενεργητικό μου 12 φόνους και διπλάσιες ληστείες;

Ο άνθρωπος είναι,απο μωρό κιόλας,ένας εγωιστικός,βίαιος οργανισμός.Μισό λεπτό να εμβαθύνω,για να καταλάβετε.

Πόσοι απο σας έχετε δει μια γέννα;Εννοώ,μια κανονική γέννα,με όλες τις λεπτομέριες;Βέβαια είναι ένα χαρμόσυνο γεγονός(για λόγους που δεν καταλαβαίνω,αλλά μάλλον θα μάθω σε λίγες δεκαετίες),αποτελεί την πρώτη πραγματική,άμεση αληλεπίδραση μας με τον κόσμο.Παρόλ'αυτα,είναι ένα αηδιαστικό,τρομακτικό γεγονός με αίμα,τσιρίδες και κλάματα...Θέλω να πω...πως κάτι ωραίο βγαίνει απο κατι τόσο δυσάρεστο.Fast-forward λίγα χρόνια αργότερα,το μικρό παιδάκι κάθεται και βλέπει καρτούν στην τηλεόραση.Σκέφτηκε ποτέ κανένας σας σε τι βία εκτείθετε το παιδί;"Τι;Βίαια τα καρτούν;".Βέβαια!Το κογιότ δεν τρέχει συνέχεια να πιάσει το Μπιτ-μπιτ,χρησιμοποιώντας πανούργα σχέδια για να το σκοτώσει;Δεν υπάρχει βία με την έννοια "αίμα και σκοτωμοί",αλλά είναι εκεί.Περιμένει να την δούμε,πίσω απ'το προσωπείο της αθωότητας.Αλλά είναι εκεί.Εκφράζει το αρχέγονο ένστικτο της αυτοδιατήρησης και μάλιστα,οι τρόποι για να γίνει αυτό είναι λιγάκι βίαιοι.Ο Τομ συνέχεια κυνηγάει τον Τζέρυ για να τον φάει.Βία.Ο Μπαγκς Μπανυ είναι η αντίθετη περίπτωση.Προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον όπου όλοι τον κυνηγούν.Βία.Αθώα,αλλα βία...
Δεν είσαι τόσο αθώος όσο δείχνεις,βρομοκούνελο!


Ισως το παρατράβηξα λιγάκι.Εντάξει,δεν προπονούμαστε για να σκοτώνουμε κάθε μέρα,προς θεού.Αλλά είναι η φύση μας.Όσο περίεργο και να είναι αυτό,είναι αλήθεια.

Ο Bίος και η Πολιτεία του Defex (και για τον κόσμο αυτό Παναγίωτη).

New game: 15/3/94
Difficulty: You won't survive
Saves: N/A
No of retries: N/A

Σαν πρώτο άρθρο για το blog αυτό αποφασίσαμε με τον φίλτατο Βασίλη να κάνουμε μία ανασκόπηση των gaming εμπειριών μας μέχρι σήμερα.

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να προσδιορίσω με χρονολογική ακρίβεια το πότε έπιασα στα χέρια μου πρώτη φορά κάποιο παιχνίδι. Ίσως να ήταν κάποιο Tetris, ίσως να ήταν και κάποιο παιχνίδι στο κινητό των γωνιών μου, ίσως να ήταν και κάποιο παιχνίδι σε gameboy ή Ν64 ενός φίλου αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος. Το μόνο που δεν χρειάζεται περαιτέρω διευκρίνηση είναι πως πάντα είχα μία θέση στην καρδία μου για τα video games. Ακόμα θυμάμαι το καλοκαιρινό λιώσιμο με 2-3 φίλους στο gameboy παίζοντας εναλλάξ pokemon ή κάποιο Μario (αγαπημένο μου ήταν το yoshi's island, το πρώτο που είχε βγει νομίζω για GBA). Αργότερα ασχολήθηκα με playstation 1 και 2 παίζοντας κυρίως racing αλλά και sports games. Από τα πρώτα σοβαρά games που θυμάμαι ήταν το Shadow of the Colossus για το PS3. To μεγάλο κάψιμο άρχησε με την αγορά του πρώτου μου υπολογιστή(πρώτου δικού μου γιατί είχα από παλιότερα αλλά λόγο χαμηλών δυνατοτήτων ποτέ δεν έπαιζα σοβαρά). Ασχολήθηκα πολύ καιρό με το GTA: San Adreas και άλλα παιχνίδια της εποχής. Στην συνέχεια και για επί 2 και κάτι ολόκληρα χρόνια ήμουν μόνιμος θαμώνας του Azeroth έχοντας μάλιστα φτάσει σε αρκετά καλό επίπεδο προς το τέλος της "καριέρας" μου παίζοντας έναν mage για τους Alliance. Αργότερα αναγκάστηκα να σταματήσω γιατί η κατάσταση είχε αρχίσει να ξεφεύγει. Τα τελευταία χρόνια ευχαριστήθηκα πολύ τα GTA IV, Left 4 Dead 1+2, Mass Effect 2, DAO, HL2 καθώς και αρκετά παιχνίδια στο PSP, GBA/NDS, PS2, PS3, Wιι αλλά και XBOX360 που είχα για αρκετό καιρό προτού το πουλήσω.

Όπως κάποιος μπορεί να καταλάβει δεν έχω και μεγάλη ιστορία μα θέλω να πιστεύω πως θα έχω μέλλον. Θα ήθελα άμα τα καταφέρω να μπορέσω να ασχοληθώ επαγγελματικά με το game development ή/και με την gaming δημοσιογραφία. Μου αρέσει να μελετώ την βιομηχανία του gaming και να συλλέγω παλιά και νέα games. Παράλληλα τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να παίζω και παλαιότερα παιχνίδια που δεν είχα την ευκαιρία να παίξω.

Γενικότερα ασχολούμαι με κάθε είδους game πλέον εκτός των πολύ δύσκολων adventures και παρόλο που προτιμώ τα PCs έχω"εξασφαλίσει"πρόσβαση σε όλες τις gaming πλατφόρμες εκτός των exclusives του 360. Αγαπημένες μου εταιρείες είναι η Bioware, η Blizzard,η ID,η Raven, η Rockstar και η Valve.

Ο Βίος και η Πολιτεία του Bilaros the Peacemaker

New game:20/4/93 Difficulty:Extremely hard Saves:N/A No of retries:N/A


Η πρώτη μου επαφή με το gaming έγινε νωρίς,μόλις στα 3 μου,όπου έπαιζα εκείνα τα ηλεκτρονικά με την οθόνη υγρών κρυστάλλων.Αργότερα είχα ένα Atari 2600 που βρήκαν οι γονείς μου στο πατάρι και είπαν να μου το δώσουν.Που να ήξερα τότε τι ήταν εκείνο το μαύρο,σκονισμένο κατα τα άλλα ελκυστικό κουτί;Συνεχισα την καριερα μου με μία απομίμηση NES,Nikita το λένε...

Γύρω στα 5 μου,ακούγαμε όλοι για την κονσόλα που θα αλλάξει τα δεδομένα κλπ κλπ.Ο λόγος έγινε για το PlayStation,τον οποίο προμηθεύτηκα εκείνα τα χριστούγενα('98,αν θυμάμαι καλά).Τα καλύτερα χριστούγεννα της ζωής μου...οι γονείς μου είχαν σχολιάσει,σε μια συζήτηση που είχαμε τις προάλλες,το γεγονός ότι ένιωθα τόση οικειότητα με τα παιχνίδια που έπαιζα,που είχα αφομοιώσει τα controls σε 5 λεπτά.Και όπως καταλαβαίνετε,δε ποιντ οφ νο ριτερν(κοινώς,the point of no return)ήταν εκείνη η νύχτα τα χριστούγεννα.Δεν άργησε ο πατέρας μου να προμηθευτεί ένα κάρο games για να παίξω.Θυμάμαι πως σχεδόν κάθε Σάββατο,ερχόταν και ένας νέος τίτλος στο σπίτι και μετα απο πολλά φιλιά και αγκαλιές,ξόδευα όλη την ημέρα μπροστά στην ΤV.Ωραίες εποχές...Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω το αγαπημένο μου παιχνίδι σε εκείνη την κονσόλα...Metal Gear Solid...ο μόνος τίτλος που τελείωσα ολομόναχος,χωρίς καμμία βοήθεια ή διευκρίνηση απο κανέναν...πρέπει να ήμουν 6 όταν το τελείωσα.Βέβαια,έπρεπε να έρθει το PlayStation 2,οι Sons Of Liberty και μερικά χρόνια αγγλικών για να καταλάβω τι έβλεπα σαν παιδάκι στο πρώτο παιχνίδι.

Εντωμεταξύ,κατα τις επισκέψεις μου στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς,πρώτη μου προτεραιότητα πάντα ήταν να χαιδέψω τον Αρη,το πιστό κυνηγόσκυλο της οικογένειας και μετά,να πάω στο δωμάτιο του θείου μου,όπου υπήρχε ένα μηχάνημα,διαφορετικό απ'όλα τα άλλα που έχω δει.Κομπιούτερ,το λέγαν.Δεν πρόκειται να ξεχάσω πως κοιτούσα την οθόνη σαν αποβλακωμένο,θαυμάζοντας τα γραφικά σε έναν(στα σημερινά δεδομένα)απολιθωμένο Pentium 2,παίζοντας Monkey Island...Στα 7 μου,ξύπνησα μετά απο έναν μεσημεριανο ύπνο για να δω τον θείο μου και τον πατέρα μου στο σαλόνι να σετάρουν τον πρωτο μας PC.Το πρώτο παιχνίδι που έπαιξα:Half-life Oppossing Force(ναι,ξέρω,πήγαινα ανάποδα).Η χαρά-απερίγραπτη...Απο τότε...δε ποιντ οφ νο ριτερν δεν χωρούσε πλέον αμφιβολίες.Είχε έρθει και τίποτα δεν θα το άλλαζε αυτό.

Κάπως έτσι ξεκίνησα και 'γω.Με τα απο κείνη την ημέρα,έπαιζα σχεδόν τα πάντα,απο Age Of Empires 2 μέχρι και Commandos 2(!).Fast forward στο σήμερα:Ήρθε το ιντερνετ,καινούργιο λειτουργικό,νέα PC με αναβαμισμένες ικανότητες,μερικοί δεκάδες τίτλοι(που μέχρι σήμερα αυξάνονται),ένα Xbox(το οποίο προσπέρασα σφυρίζοντας αδιάφορα),κλασσικά για κάθε αγόρι της γενιάς του '90:gameboy και κάψιμο με Pokemon κατω απ'τα θρανία εν'ώρα μαθήματος(αφού γευματίσουμε πρώτα κάτω απ'τη μύτη της δασκάλας!).

To gaming έχει γίνει πλέον δευτερη φύση.Δεν θα μπορούσα ποτέ ουτε να τολμήσω να σκεφτώ την ζωή μου χωρίς αυτό.Πείτε με καμένο,πείτε με geek,αλλά έτσι αποφάσισα να μεγαλώσω.Και δεν μετανιώνω...

Μου αρέσουν:FPS,action τίτλοι γενικότερα(σενάριο και κινηματογραφική πλοκή επιθημητά,αν όχι και πάντα απαραίτητα).RPGs ναι,αλλά μόνο εν μέσω καλοκαιριού(όπου βαριέμαι εύκολα)και ΜΟΝΟ οταν κρίνω ότι είμαι αρκετά έξυπνος,έτσι ώστε να σκοτώσω όσα περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα γίνεται!Ενίοτε παίζω και κανα racing,αλλά μόνο του τύπου NFS(Most Wanted και Carbon,FTW!)και Split/Second.

Δεν μου αρέσουν:Τα MMOs(με τίποτα),τα sims,ειδικά τα The Sims,εκτός και αν θέλεις να κάνεις εντύπωση στην γκόμενα(θα δούμε κατα πόσο γίνεται αυτό σε άλλο post...)και τα fighting games(εξαιρούνται τα Devil may Cry).

Περίπλοκη υπόθεση:Τα strategies...υπάρχουν τίτλοι όπου δεν μπορω να νικήσω με τίποτα,δηλαδή σχεδόν όλοι τους,εκτός απο τα Total war games...δεν ξέρω,ίσως το δύσκολο με βοηθά να γίνομαι καλύτερος...ποιός ξέρει;