Ο Βίος και η Πολιτεία του Bilaros the Peacemaker

New game:20/4/93 Difficulty:Extremely hard Saves:N/A No of retries:N/A


Η πρώτη μου επαφή με το gaming έγινε νωρίς,μόλις στα 3 μου,όπου έπαιζα εκείνα τα ηλεκτρονικά με την οθόνη υγρών κρυστάλλων.Αργότερα είχα ένα Atari 2600 που βρήκαν οι γονείς μου στο πατάρι και είπαν να μου το δώσουν.Που να ήξερα τότε τι ήταν εκείνο το μαύρο,σκονισμένο κατα τα άλλα ελκυστικό κουτί;Συνεχισα την καριερα μου με μία απομίμηση NES,Nikita το λένε...

Γύρω στα 5 μου,ακούγαμε όλοι για την κονσόλα που θα αλλάξει τα δεδομένα κλπ κλπ.Ο λόγος έγινε για το PlayStation,τον οποίο προμηθεύτηκα εκείνα τα χριστούγενα('98,αν θυμάμαι καλά).Τα καλύτερα χριστούγεννα της ζωής μου...οι γονείς μου είχαν σχολιάσει,σε μια συζήτηση που είχαμε τις προάλλες,το γεγονός ότι ένιωθα τόση οικειότητα με τα παιχνίδια που έπαιζα,που είχα αφομοιώσει τα controls σε 5 λεπτά.Και όπως καταλαβαίνετε,δε ποιντ οφ νο ριτερν(κοινώς,the point of no return)ήταν εκείνη η νύχτα τα χριστούγεννα.Δεν άργησε ο πατέρας μου να προμηθευτεί ένα κάρο games για να παίξω.Θυμάμαι πως σχεδόν κάθε Σάββατο,ερχόταν και ένας νέος τίτλος στο σπίτι και μετα απο πολλά φιλιά και αγκαλιές,ξόδευα όλη την ημέρα μπροστά στην ΤV.Ωραίες εποχές...Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω το αγαπημένο μου παιχνίδι σε εκείνη την κονσόλα...Metal Gear Solid...ο μόνος τίτλος που τελείωσα ολομόναχος,χωρίς καμμία βοήθεια ή διευκρίνηση απο κανέναν...πρέπει να ήμουν 6 όταν το τελείωσα.Βέβαια,έπρεπε να έρθει το PlayStation 2,οι Sons Of Liberty και μερικά χρόνια αγγλικών για να καταλάβω τι έβλεπα σαν παιδάκι στο πρώτο παιχνίδι.

Εντωμεταξύ,κατα τις επισκέψεις μου στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς,πρώτη μου προτεραιότητα πάντα ήταν να χαιδέψω τον Αρη,το πιστό κυνηγόσκυλο της οικογένειας και μετά,να πάω στο δωμάτιο του θείου μου,όπου υπήρχε ένα μηχάνημα,διαφορετικό απ'όλα τα άλλα που έχω δει.Κομπιούτερ,το λέγαν.Δεν πρόκειται να ξεχάσω πως κοιτούσα την οθόνη σαν αποβλακωμένο,θαυμάζοντας τα γραφικά σε έναν(στα σημερινά δεδομένα)απολιθωμένο Pentium 2,παίζοντας Monkey Island...Στα 7 μου,ξύπνησα μετά απο έναν μεσημεριανο ύπνο για να δω τον θείο μου και τον πατέρα μου στο σαλόνι να σετάρουν τον πρωτο μας PC.Το πρώτο παιχνίδι που έπαιξα:Half-life Oppossing Force(ναι,ξέρω,πήγαινα ανάποδα).Η χαρά-απερίγραπτη...Απο τότε...δε ποιντ οφ νο ριτερν δεν χωρούσε πλέον αμφιβολίες.Είχε έρθει και τίποτα δεν θα το άλλαζε αυτό.

Κάπως έτσι ξεκίνησα και 'γω.Με τα απο κείνη την ημέρα,έπαιζα σχεδόν τα πάντα,απο Age Of Empires 2 μέχρι και Commandos 2(!).Fast forward στο σήμερα:Ήρθε το ιντερνετ,καινούργιο λειτουργικό,νέα PC με αναβαμισμένες ικανότητες,μερικοί δεκάδες τίτλοι(που μέχρι σήμερα αυξάνονται),ένα Xbox(το οποίο προσπέρασα σφυρίζοντας αδιάφορα),κλασσικά για κάθε αγόρι της γενιάς του '90:gameboy και κάψιμο με Pokemon κατω απ'τα θρανία εν'ώρα μαθήματος(αφού γευματίσουμε πρώτα κάτω απ'τη μύτη της δασκάλας!).

To gaming έχει γίνει πλέον δευτερη φύση.Δεν θα μπορούσα ποτέ ουτε να τολμήσω να σκεφτώ την ζωή μου χωρίς αυτό.Πείτε με καμένο,πείτε με geek,αλλά έτσι αποφάσισα να μεγαλώσω.Και δεν μετανιώνω...

Μου αρέσουν:FPS,action τίτλοι γενικότερα(σενάριο και κινηματογραφική πλοκή επιθημητά,αν όχι και πάντα απαραίτητα).RPGs ναι,αλλά μόνο εν μέσω καλοκαιριού(όπου βαριέμαι εύκολα)και ΜΟΝΟ οταν κρίνω ότι είμαι αρκετά έξυπνος,έτσι ώστε να σκοτώσω όσα περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα γίνεται!Ενίοτε παίζω και κανα racing,αλλά μόνο του τύπου NFS(Most Wanted και Carbon,FTW!)και Split/Second.

Δεν μου αρέσουν:Τα MMOs(με τίποτα),τα sims,ειδικά τα The Sims,εκτός και αν θέλεις να κάνεις εντύπωση στην γκόμενα(θα δούμε κατα πόσο γίνεται αυτό σε άλλο post...)και τα fighting games(εξαιρούνται τα Devil may Cry).

Περίπλοκη υπόθεση:Τα strategies...υπάρχουν τίτλοι όπου δεν μπορω να νικήσω με τίποτα,δηλαδή σχεδόν όλοι τους,εκτός απο τα Total war games...δεν ξέρω,ίσως το δύσκολο με βοηθά να γίνομαι καλύτερος...ποιός ξέρει;